از زیبا ترین جلوه های دینى ما ،اهمیت بخشیدن به حضور جمعى مومنان است:هم در عبادات مثل نماز جماعت، مراسم حج، مراسم دعاى جمعى و مجالس معرفتى و ذکر فضائل آل الله و حضور در مراسم تشییع و فاتحه و…نیز در امور اجتماعى و حرکت های خیریه و تعاونى (تعاونوا علی البرّ و التقوى)و امور پیشتازانه وحدت آفرین ( و اعتصموا بحبل الله جمیعاً و لا تفرقوا)…این نمادهای جمعى از آحاد انسان ها و افراد پراکنده،أُمّتى منسجم و قوى و همدل و اثرگذارمى سازد که در برابر طوفان ها و تندباد ها، مقاومت بیشتری داشته از گزندها محفوظ مى ماند.بسیار توصیه شده که از جمع فاصله نگیرید که گرگ ها منتظرند تا گوسفندى از گله دور شود و تنها بماند تا براحتى او را شکار کنند. انزوا و دور ماندن از اجتماع به هیچ وجه توصیه نشده و زیان های فراوان دارد…
البته شیطان هم که به قدرت جمع واقف است بسیار تلاش کرده و مى کند که از تشکیل و ادامه این جمع ها با ایجاد تفرقه و بدبینى و دمیدن روح یأس و بزرگ کردن نقاط ضعف جلوگیرى نموده و به القای تکروى و انزوا بپردازد و با نفوذ به درون اجتماعات آنها را دلسرد نموده و جمع را بپوکاند.باید اجتماعات را از این آفت و ویروس حفظ نمود و نگذاشت با القائات شیطانى،افراد پراکنده شوند و از برکات کار جمعى محروم مانند.کار بعدی ایجاد پیوند بین این جمع های کوچک و ایجاد زنجیره ای از این حلقه هاست تا هم از دوباره کاری ها جلوگیرى شود تا از اتحاد آبراه های کوچک،رودی خروشان ساخت که پر قدرت به پیش رود تا به دریا ملحق شود…
امروز که دشمنان ما خود را به همین راهبرد مجهز کرده و با هم متحد شده اند و علیه ما توطئه نموده و صف آرائى کرده اند، بیشتر از گذشته مأمور به حرکت جمعى و اتحادى و وحدت آفرینى هستیم.چرا همه گروه ها در درون یک کشور اسلامى و همه کشورهای اسلامى در درون یک اتحادیه بزرگ قرار نگیرند تا قدرت دومیلیارد مسلمان ،مانع از هر توطئه و تخریبى بشود (بویژه که در درون این اتحادیه بزرگ،همه سرمایه های مادی و معنوی و ذخائر حیاتى فوق العاده موجود است)؟عقل ما را به اتحاد فرا مى خواند، اگر چراغ عقل را خاموش کنیم ناگزیرباید لباس خواری و ذلّت بپوشیم چنانکه سرنوشت بسیاری از کشورها چنین گشته و آلت دست دشمنان شده اند و به خواری تن داده اند…
سوگمندانه باید گفت در عرصه مهدویت جای این راهبرد،خالی است.عواملى چون اهتمام به کارهای فردی،دوری از جمع،انجام کارهای تکراری، نقد ناپذیرى، گریز از مشارکت، نداشتن برنامه های درازمدت با افق های وسیع، عدم دیدبانى حرکت های دشمنان و مهدی ستیزان، عدم اتصال گروه های همسو، گریز از هم افزایی،بیرون نرفتن از حصارهاى محلی و نداشتن راهبردهای بین المللى و…،نگذاشته است تا امام مهربانى و پیشوای الاهى حضرت مهدى ارواحنا فداه را چنانکه بایسته است به مردم جهان معرفى کنیم و آنها را تشنه پیوند با او نمائیم تا یکصدا فریادش کنند و بخواهندش تا خدا نیز این خواسته جمعى و جهانى را قرین اجابت کند و امام و امّت به هم برسند…
