همه اینها ظرف کمتر از ده دقیقه اتفاق افتاد: آسمان از ابرهاى سیاه پوشیده شد،تندر و آذرخش و سپس بارانى سیل آسا همراه با باد شدید و بوران… ! همه غافلگیر شدند و با لباس هاى خیس به زیر طاقى ها یا مکان های مسقّف رفتند. آفتاب صبح ، باعث شده بود افراد چتر هم بر ندارند،بعد از چند دقیقه هم باران و باد تمام شد و ابرها آسمان را ترک کردند…حمید گفت:این از ویژگى های آب و هوائى این منطقه است و توریست ها را غافلگیر مى کند اما مردم بومى همیشه چتر را همراه دارند…امیر در حالیکه لباس های خیس خود را تکان مى داد گفت :بنازم قدرت الاهى را که آیات و نشانه هاى خود را دائماً نشان ما مى دهد اما ما توجه نمى کنیم و غافلیم و یادش نمى کنیم…
حمید گفت منظورت چیست؟ امیر گفت:ببین !همین ابر و رعد و برق و باد و باران و بوران، کار ماست یا خدا؟ حمید گفت:معلوم است که کار ما نیست وگرنه طورى تنظیم مى کردیم که اینطور در خیابان ،خیس نشویم و مثلاً بجاى اینجا در جاى دیگرى یا در ساعات دیگرى ببارد…امیر گفت:همین را مى گویم،اگر کار ما نیست،کار خداست و ما در هنگام بروز و ظهور این رویداد،یاد خدا نمى کنیم و غافلیم! حمید گفت :شاید براى این است که ما آن را نتیجه فعل و انفعالات طبیعى،تحلیل مى کنیم و به شرایط آب و هوائى منطقه نسبت مى دهیم.امیر گفت: بگو آن نظم طبیعى و منطقه اى را چه کسى نهاده تا اینگونه عمل کنند؟!خودشان که فاقد شعورند باید فاعلى آنها را نظم ببخشد و به حرکت در آورد! جز خدا که خالق آنهاست چه کسى مى تواند این تحولات را ایجاد نماید؟ حمید سکوت کرد….
امیر موقعیت را مغتنم شمرد و گفت: خداوند این آیات و نشانه ها را اینگونه معرفى مى نماید: “و از نشانههاى الهى این است که بادها را مىفرستد، تا مژده (باران) دهند و بخشى از رحمتش را به شما بچشاند و کشتىها به فرمانش حرکت کنند، و شما از فضل او (روزى) بجویید، شاید شکرگزارى کنید”ومن آیاته أن یرسل الریاح(وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ یُرْسِلَ الرِّیاحَ مُبَشِّراتٍ وَ لِیُذِیقَکُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ لِتَجْرِیَ الْفُلْکُ بِأَمْرِهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ) و نیز فرموده است:”خداوند کسى است که بادها را مىفرستد و ابرى برمىانگیزد و آن را در آسمان، هر گونه بخواهد مىگستراند و آن را بخش بخش مىکند، پس مىبینى که باران از لابلاى آن (ابر) بیرون مىآید. پس هرگاه آن (باران) رابه هر کس از بندگانش که بخواهد برساند، آنان در آن هنگام شادمان شوند(اللَّهُ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیاحَ فَتُثِیرُ سَحاباً فَیَبْسُطُهُ فِی السَّماءِ کَیْفَ یَشاءُ وَ یَجْعَلُهُ کِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ فَإِذا أَصابَ بِهِ مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ إِذا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ )…
امیر ادامه داد :ابر و باد و باران و رعد و برق ،همه از آیات الاهى هستند که خداوند از آنها در قرآن اینگونه یاد کرده است:بادها و ابرها(اللَّهُ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیاحَ فَتُثِیرُ سَحاباً فَیَبْسُطُهُ فِی السَّماءِ کَیْفَ یَشاءُ وَ یَجْعَلُهُ کِسَفاً)،رعد و برق(و من آیاته یریکم البرق)، باران(وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْیا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فِیها مِنْ کُلِّ دَابَّهٍ ) به مثابه نعمتى که موجب شادمانى انسانها مى شود،نشانه هائى هستند که اهل اندیشه را به یاد خداى تبارک و تعالى مى اندازد،مگر آنکه پرده غفلت بر وجدان آنها نشسته باشد و متذکر نشوند. آرى،خدا همه این آیات را قرار داده و بلکه بالاتر،آنها را در خدمت حیات و زندگى انسانها قرار داده تا از غفلت درآیند و با هوشمندى و تفکر خدا را شاکر باشند(ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند/تا تو نانى به کف آرىّ و به غفلت مخورى…!
