در یک جمع قرآنى سخن مى گفتم،یکی از دانشجویان خطاب به من گفت: مگر نگفتید ما به امید زنده ایم،اینطور نیست؟! گفتم: بله ،امید سرمایه زندگى است،بدون امید مشعل زندگى خاموش است و افق ، تاریک و آینده مبهم و انتظار برای فردا،پوچ! گفت :مى شود چند آیه از آیات امید آفرین قرآن را برایمان بخوانى؟ گفتم:با کمال میل!
وقتى از سنگینى گناهانت ،شرمنده و نومید مى شوی و گوشه اى کز مى کنى،سروش وحى به سراغت مى آید که :“اى کسانى که بر خود زیاده روی و ستم روا داشتید، از رحمت الاهى نومید مباشید که خداوند همه گناهان را خواهد بخشید زیرا خداوند آمرزنده مهربان است ” و تو سرشار از امید مى شوی و با نشاط، زندگى را ادامه مى دهى(قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَهِ اللَّـهِ إِنَّ اللَّـهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ)…
گفت:عالی بود،باز هم بفرمائید:گفتم: وقتى مى شنوى برادران یوسف،از کردارهای زشت خود شرمنده و مأیوس مى شوند و پیش پدر مى روند، پیامبر خدا یعقوب به آنهامى گوید:فرزندانم،از رحمت الاهى مأیوس مباشید که جز کافران کسی از رحمت خدا مأیوس نشود. تو بال در مى آوری که از برادان یوسف کش،کمتر نیستم،کافر هم که نیستم پس امیدوار به رحمت حق،زندگى را با نشاط ادامه مى دهى(وَلَا تَیْأَسُوا مِن رَّوْحِ اللَّهِ ۖ إِنَّهُ لَا یَیْأَسُ مِن رَّوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکَافِرُونَ)…گفت :دیگر بگو،گفتم :خوانده ای که خداوند هر گناهى جز شرک را مى آمرزد و مى فرماید:إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ- وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ؟ وقتى مى بینى هر بدی کرده باشی اما بخدا شرک نورزیده اى،امیدوار به آمرزش خدای مهربان مى شوى و با نشاط،زندگى را ادامه مى دهى…
گفت :از این ها امید بخش تر آیه اى مى شناسی؟ گفتم:اتفاقاً کسی نزد امام باقر سلام الله علیه رفت و همین سوال تو را از ایشان پرسید.با التهاب و شور گفت: خوب،حضرت چه پاسخى دادند؟ گفتم:آن حضرت به آیه اى از قرآن اشاره فرمودند که در موضوع مقام شفاعت پیامبر(ص)است که خداوند به ایشان مى فرماید یک خط اعتباری بی نهایت در اختیارت گذاشتیم تا هر که را بخواهى شفاعت کنى تا آنجا که راضى و خشنود شوی( وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضى) آیا ما جزو امت پیامبر نیستیم و در خواست شفاعتش را نداریم تا آن حضرت کریمانه ما را شفاعت کند؟گفت:چرا و با نشاط به زندگى ادامه مى دهیم و از اما باقر علیه السلام هم بخاطر این نوید ، ممنونیم!
گفتم:نپرسیدی که خود امام هم دارای مقام شفاعت هست یا نه؟ گفت:حتماً هست . شنیده ام که هر مومن نیز مى تواندجماعتى را شفاعت کند،چطور امامان که خلفای الاهى هستند دارای مقام شفاعت امت نباشند؟گفتم:آرى،پس وقتى امروز شیعه صاحب الزمانیم نباید به شفاعت مولامان امیدوار باشیم که خدا همچون جدّش همان خط اعتباری را به ایشان بخشیده که آنقدر شفاعتش را در باره امّتش بپذیرد تا آن حضرت راضى و خشنود گردد؟! گفت :چه تذکربموقع و بهنگامى دادید ما وقتى مولای مهربانى چون امام عصر علیه السلام را داریم که جلوه رحمانیت خدا و دارای مقام شفاعت است، هماره سرشار از امید هستیم و در پرتو این امید،با نشاط به زندگى ادامه مى دهیم!
