این متن را در جایی خواندم و مرا به فکر فرو برد ،نظر شما چیست؟:
“انسان دو نوع معلم دارد: آموزگار و روزگار! هرچه با شیرینی از اولی نیاموزی، دومی به تلخی به تو می اموزد
اولی به قیمت جانش و دومی به قیمت جانت…”!
آموزگاران ما، حقی فراتر از هرکس دیگری بر ما دارند که حیات معنوی ما مرهون تلاش های آنان است چنانکه حیات جسمانی ما مرهون والدین ماست. اما هیچیک از هدایای مادی پاسخگوی تقدیر ما از این آموزگاران نخواهد بود که بهای چیزی که بی منت به ما داده اند از دانش و ادب و تربیت و اخلاق، آنقدر سترگ است که چیزی با آن برابری نخواهد کرد . آن نمادهای فروتنی و ایثار، انتظار قدردانی و سپاس هم نداشتند چنان که ایرج میرزا به خوبی بیان کرده است:
پس مرا منت از استاد بود/ که به تعلیم من إستاد اُستاد/ هر چه می دانست آموخت مرا/ غیر یک اصل که ناگفته نهاد/ قدر استاد نکو دانستن/ حیف استاد به من یاد نداد/ گر بمردست روانش پر نور/ ور بود زنده خدا یارش باد…
اما بعد از آموزگار، روزگار نیز می تواند درس هایی برای ما داشته باشد . خطاها و رفتارهای نسنجیده موجب شکست و ناکامی و تلخی می شود که البته تاوان همان رفتارهاست و می توان از آنها عبرت آموخت تا تلاش کنیم که از یک سوراخ دوبار گزیده نشویم .همچنین مطالعه تاریخ و حوادث و رویدادها و مشاهده تحولات اجتماعی در پیشینیان و معاصران بسیار حرف ها دارد اگر عبرت گیریم و درس آموزیم به ویژه که خط عبرت را از خدا گیریم آنجا که نمونه هایی از پیشینیان را ذکر می کند سپس می فرماید: “انّ فی ذلک لعبره “( در آن عبرتی است)و یا می فرماید:”فاعتبروا یا اولی الابصار”پس ای اهل بینش از آن عبرت گیرید).آنان که عبرت نگیرند آسیب می بینند و خرد می شوند و خود موجب عبرت دیگران خواهند شد!آن که از روزگار نیاموزد از آموزگار نیز نخواهد آموخت( آن که نامخت از گذشت روزگار ، نیز ناموزد زهیچ آموزگار)…
اما آن که هم اموزگار الاهی است و هم دانای روزگار،امام و حجت خداست که چون دانشش از منبع نامتناهی الاهی سرچشمه می گیرد دانای کل است و آگاه به روزگار و پیوند با او و آموختن از او کلید رستگاری است.او حتی پس از مرگ یا در دوران غیبت نیز می تواند به شما بیاموزد چه از طریق میراث علمیش(احادیث)یا ازطریق ایادیش یا از راه الهام و القای در نفس شما . رمز این که ما را امامیه خوانده اند همین پیوند با امامان بویژه امام دوران است.اگر باور داشته باشیم مقام امامت و خلیفه اللهیش را و با او پیوند گیریم او به ما خواهد آموخت…
