آداب رهروى

 
 
 
 
 
 در دانشگاه بود که با دسته بندى ها و گروه ها و احزاب و گرایش ها بیشتر آشنا شد : چپ ها، راست ها، میانه روها، لیبرال ها، دموکرات ها، بنیادگراها، اصلاح طلب ها، رادیکال ها،اشتراکى ها و…همه این ها را باید در یک ترازو می گذاشت تا سنجیده شوند،آن ترازو و میزان چه می توانست باشد؟
موقع نماز بود و برای نماز رفت به مسجد دانشگاه . نماز ظهر تمام شده بود و دعاخوان بعد از نماز می خواست دعای بین دو نماز رابخواند، گفت: صلوات مخصوص این ماه (شعبان)را باهم بخوانیم.کمى عربى می دانست جذب دعا شد و لذت مى برد تا رسید به یک فراز آن که گوئى پاسخ سوال او برای میزان و معیار سنجش ها بود: المتقدم لهم مارق، والمتأخر عنهم زاهق و اللازم لهم لاحق…
 
او اکنون می توانست مرامنامه، شعارها، برنامه ها و اهداف گروه ها را با این نگاه ارزیابى کند ؛ زیرا میزان و ترازو و معیار تند روی و کند روی هرکس در زندگى و حیات اجتماعى ،اهل بیت پیامبر علیهم السلام اند،هر مدعى ایمان باید خودش را با آنان بسنجد،کسانى که از آنها جلو افتند،منافق اند، آنان که از آنها عقب مانند، در هلاکت اند اما کسانى که ملازم و همراه و تابع آنانند، اهل نجات و رسیدن به سعادت اند. سیره اهل البیت و تعالیم آنان که خلفای پیامبرند راهنمای افراد است.آن حرکت اجتماعى یا فردى که منطبق بر تعالیم آنان باشد،صحیح است و اگر منطبق نباشد،انحرافى است. سیره آنان نیز منطبق بر سیره پیامبر است که در همین صلوات شعبانیه از خدا می خواهیم ما را یارى کند که به سنت او اقتدا کنیم و به شفاعتش نائل شویم :اللهم و اعنّا على الاستنان بسنته فیه و نیل الشفاعه لدیه…
 
این میزان در دوران امامت امام عصرعلیه السلام، یک تبصره ویژه هم پیدا می کند و آن شرایط عصر غیبت و توصیه های مربوط به این دوران است: گریز از فتنه های آخرالزمانى،پرهیز از ورود به جنبش ها و جنجال های بدفرجام، بازى در زمین دشمنان و بازیگر بازى های طراحى شده آنان شدن و در نظر نگرفتن شرایط تقیه و…از آن جمله است. منتظران امام زمان علیه السلام،بیش از هر چیز به اصلاح خویش اقدام نموده و حضور فعال در صحنه تبلیغ و خدمات اجتماعى داشته  و اولویت های فرهنگى و هدایتى را مدّ نظر دارند و سرلوحه کارها را رضایت مولا مى شمرند…

 

تعبیرهاى زیبای دیگر برای اهل بیت علیهم السلام در این صلوات ، تشبیه به کشتى و پناهگاه است: “الفلک الجاریه فى اللجج الغامره” و نیز “کهف الحصین”… :کشتى روانى که در امواج سهمگین،به سلامت راه می پوید و پناهگاهى محکم و استوار که محلى امن برای افرادی است که ملازم آنانند نه عقب مانده و نه پیش افتاده.

ما را اهتمام است که بر آن کشتى درأئیم و به آن پناهگاه امن وارد شویم تا هماره ملازم صاحب الزمان علیه السلام  باشیم.

 

 

دین پژوه و پژوهشگر فلسفه