انبیا مشعل ز تو افروختند
وز دمت پیغمبری آموختند
خواست حق، جلوه کند روشنی توحیدش
قلب پر مهر تو از روز ازل بانی شد…
جهان وامدار آن وجود قدسی است که نعتش از بنی بشر ساخته نیست وقتی خدایش این گونه به مهربانی برای جهانیان با خُلقی عظیم ستود:” و ما ارسلناک الا رحمهً للعالمین” و ” إنّّک لَعَلیٰ خُلُقٍ عظیم” !
عالمان از علمش، حکیمان از حکمتش، عابدان از عبادتش، پارسایان از پارسائیش، حلیمان از حلمش، نجیبان از نجابتش، بخشندگان از بخشایشش، کریمان از کرامتش و خوبان از خوبیش…درس آموز شدند که أسوه برای همگان بود: ” وَلَکُم فی رسول الله أُسوهٌ حسنهٌ”.
همه فرهنگ ها و مدنیّت ها، در برابر تمدن بی بدیلی که در سایه تعالیمش ساخته شد، سر تعظیم فرود آوردند و از آن چیزها آموختند؛ عالمان بزرگی که در دینش سر برآوردند و جهان را به اعجاب کشاندند، خود را بنده ای از بندگانش گفتند.
آری، او آخرین رسول حق، با دینی جاودانه با دستاورد عظیم وحی یعنی قرآن آمد تا نسل های بشری را تا دامنه رستاخیز از هدایت الاهی بهره مند سازد.
سزاست هر باورمند به رسالتش بلکه هر انسانی، او و راهش را بشناسد و بداند که اگر او نبود، دنیا در خواب جهالت های قدیم و جدید، همچنان خفته بود و مسیر سعادت را نمی شناخت.
این نوشتار خاضعانه و فروتنانه می کوشد تا از آسمان عظمت بیکرانش، نَمی و برکتی برگیرد و تقدیم شمایان کند؛ اگرهم به قصوری به لحاظ عجزش معترف است، پیشاپیش معذرت خواهی نماید.
باشد که از عنایات فرزند موعودش بهره مند گردد ان شاءالله.
