گفت: این که در سلام ها به امام،ایشان را به عنوان “ناصح” مى خوانیم (السلام علیک ایها الولی الناصح) به چه معناست؟ گفتم: ” ناصح ” یعنى نصیحت کننده و نصیحت از ریشه “نصح” به معناى پند و ارزند و خالص و بى غلّ و غشّ است و آن سخنى است که از روى خیرخواهى و دلسوزى و خلوص بدون چشمداشت مادى و دنیوى از سوى ناصح به انسان گفته مى شود و خود یک روش تربیتى است.پیامبران در گروه ناصحان قرار دارند زیرا انسان ها به نصیحت نیازمند هستند و اصولاً دین، جز نصیحت و خیرخواهى نیست(اَلدِّینُ النَّصِیحَهُ)؛ پرسیدیم: خیرخواهی برای چه کسی؟ فرمود: برای خدا و کتابش و برای رسول خدا و پیشوایان مسلمین و تمام مسلمانان(اَلدِّینُ النَّصِیحَهُ؛ قُلْنا: لِمَنْ؟ قالَ لِلَّهِ وَلِکِتابِهِ وَلِرَسُولِهِ وَلِاَئِمَّهِ الْمُسْلِمِینَ وَعامَّتِهِمْ)…این است که در قرآن مکرراً رسولان را ناصح خوانده (أُبَلِّغُکُمْ رِسالاتِ رَبِّی وَ أَنَا لَکُمْ ناصِحٌ أَمینٌ) و اگر امام زمان علیه السلام را ناصح مى خوانیم به همین معناست…
از آنجا که ماموریت امامان،هدایت و راهنمایی انسانهاست به آنچه که خیر آنها در آن باشد، هماره در اندیشه به کمال رساندن و خیرخواهی دنیوی و اخروی برای آنان هستند.پیروان امام نیز باید ناصح باشند زیرا نصیحت کردن ،اخلاق کریمان است( النَّصیحهُ من اخلاقِ الکرام).نصیحت از بین برنده تکبر و خودخواهی است، باعث اصلاح روابط متقابل اجتماعی میشود، قومی که در بینشان نصیحت نباشد خیر و خوشی نخواهند داشت. علی علیه السلام فرمود: خیرى نیست در قومى که ناصح نیستند و ناصحان را نیز دوست ندارند(لاخیرَفی قَومٍ لَیسُوا بِناصِحیِنَ ولایُحِبُّونَ النّاصِحِین).منتظران باید طلایه داران نصیحت و خیرخواهى باشند و نسبت به خطراتى که هدایت مردم را نشانه مى رود و موجب گمراهى مى شود حساس باشند و به موقع هشدار داده و فریب خوردگان را نجات دهند…
نصیحت همیشه زبانى نیست،گاهى با کردار، دیگران را دلالت به خیر مى نمائید (کونُوا دُعَاهََ النَّاسِِ بِغَیرِاَلسِنَتِکُم) انسان میتواند با رفتار و اعمال خود ناصح جامعه و دیگران باشد.امام باقر علیه السلام فرمود: پیروی کن از کسی که تو را میگریاند؛ درحالیکه خیرخواه توست و پیروی نکن از کسی که تو را میخنداند؛ اما فریبنده توست(اِتَّبِعْ مَنْ یَبْکِیکَ وَهُوَ لَکَ ناصِحٌ وَلا تَتَّبِعْ مَنْ یضْحِکُکَ وَهُوَ لَکَ غاشٌّ).گاهى باید زمامداران جامعه را نصیحت نمود زیرا آنها نیز انسان هستند و در معرض خطا و لغزش اند،نصیحت براى آنها نیز کارگشاست(النَّصیحَهُ ِلأَئِمَّه المُؤمِنین)…
چقدر زیبا فرمود حضرت على علیه السلام:”کسى که تو را نصیحت مى کند: دلسوز توست، به تو خوبى مى کند، به عواقب کار تو مى اندیشد، و کاستى هایت را جبران مى نماید؛ بنابراین، اطاعت از او موجب هدایت توست و مخالفت با او مایه تباهى و زیانت.امام چنین است: او سرپرستى ناصح(الولی الناصح) از تبار ناصحان است.او خود از طریق احادیث و سخنانش شما را نصیحت مى کند و هم از طریق واسطه،هدایت شما را زیر نظر دارد و کسانى را مامور راهنمائى و نصیحت شما نموده است.آن مهربان،خیر خواه با اخلاص است و چون آیت مهربانى خداست ،دمى از شما غافل نیست و ناصحانى را به سوى شما مى فرستد و از انواع راه ها حتى القاء در فؤاد شما بهره مى برد و در کمال امانت،میراث همه فرستادگان الاهى را ابلاغ مى فرماید…
