“هرکس براى خداوند رعایت حال برادران دینى خود را بنماید، و حقوق الهى را به مستحقّانش پرداخت کند، چنین فردى از فتنه و گرفتارى آینده و رنج و زحمت تاریک و مشرف آن در امان خواهد بود، و هر کدامشان نسبت به نعمت های الهى- که عاریت او است- بخل ورزد؛ همانها که امر به صله و رسیدگى به آنها شده، چنین فردى در دنیا و آخرت قرین خسران و زیان خواهد بود”(أَنَّهُ مَنِ اتَّقَى رَبَّهُ مِنْ إِخْوَانِکَ فِی الدِّینِ وَ خَرَجَ عَلَیْهِ بِمَا هُوَ مُسْتَحِقُّهُ کَانَ آمِناً مِنَ الْفِتْنَهِ الْمُظِلَّهِ وَ مِحَنِهَا الْمُظْلِمَهِ الْمُضِلَّهِ وَ مَنْ بَخِلَ مِنْهُمْ بِمَا أَعَارَهُ اللَّهُ مِنْ نِعْمَتِهِ عَلَى مَنْ أَمَرَهُ بِصِلَتِهِ فَإِنَّهُ یَکُونُ خَاسِراً بِذَلِکَ لِأُولَاهُ وَ آخِرَتِه)…
بدترین رفتار در شرایط محاصره و هجوم دشمنان و کثرت مخالفان و دوران غربت و محنت و غیبت، سلوک نادرست با برادران و همراهان و یاران است.اگر اندک پیروان اهل البیت علیهم السلام،در این شرایط دشوار ، هوای برادران خود را نداشته باشند و غمخوار یکدیگر نباشند و انسجام و وحدت و برادری خود را مستحکم نکنند،در کوران مشکلات، نمى توانند هجمه های خارجى را تحمل کنند و مى شکنند.پیامبر بزرگوار(ص) به برکت عقد اخوت بین برادران مهاجر و انصار توانست انسجامى در یاران اندک خویش ایجاد کند تا توانستند در برابر هجوم ابرقدرت های آن زمان بایستند و پیروز شوند و بمانند.نعمت برادری،یک موهبت الاهى بود که عامل پیروزی شد(فأصبحتم بنعمته إخواناً).مباد منتظران آستان مهدوی،رسم برادرى فرو نهند و حقوق برادران ضایع کنند که در این صورت نمى توانند بمانند و آرمان های جهانی شان را تحقق یافته ببینند…
نپنداریم حقوق برادران ، فقط حقوق مادى و رسیدگى های اقتصادى است(که البته هست اما منحصر به آن نیست) بلکه رسیدگى های معنوی و روحى و هدایتى نیز مورد نظر است.در دوران فتنه ها ، بعضى مى لغزند و بر اثر شبهات، دچار تردید مى شوند یا بر اثر تبلیغ منحرفان،سست اعتقاد مى گردند در حالیکه ما در غفلتیم و خبر نمى گیریم و عضوی از پیکر جامعه دینى طعمه گرگان مى شود.رسم برادرى،خبرگیری و هشیاری و نجات دهى است.باید رصد کنیم و اگر برادران خود را دچار این آفت ها دیدیم به سرعت رسیدگى و درمان کنیم. حتى لازم است پیش تر،پیشگیری کنیم و با معاشرت و نیز دعوت به مجالس تبلیغى و دینى و آموزشی ،راه نفوذ خنّاسان را مسدود سازیم…
هشدار امام بسیار جدّى است.مى فرمایند اگر در حق برادران کوتاهى کنیم و به آنها رسیدگى نکنیم ، باید تباهى دنیا و آخرت را انتظار داشته باشیم ؛ زیرا بى تفاوتى در این زمینه ،اساس وحدت و انسجام را متزلزل مى کند و اگر هر روز یکی از دست برود روزی خواهد آمد که کسی باقى نمانده باشد که هم خسران دنیوى است و هم خسران أُخروى.هرچه حلقه دوستى و برادری یاران مهدوی ،در روزگاران غیبت،مستحکم تر باشد وبرادران بیشتر هوای همدیگر را داشته باشند آن “اجتماع قلوب” بیشتر قلب امام را خشنود مى سازد و زودتر موعد وصال فرا مى رسد…
