تک و تنها در برهوت زندگى ،رهایم مکن! تنهایی شاید گهگاه برای فراغت در اندیشیدن،مفید باشد ولى در کل ،نوعى عذاب و شکنجه است.از همین رو برای شکنجه بیشتر بعضى زندانیان ، آنها را به سلول های تک نفره منتقل می کنند.ازدواج و تشکیل خانواده و فرزند آوری ،رهایی دو فرد از تنهایی است؛ حضور موثر در اجتماع،ترک عزلت و انزوا و تنهائى است؛دستور به دوستى و حضور در جماعت و مذاکره و مجالسه و مشاوره و مصادقه و مصافحه و…خروج از تنهائى است.در عین حال اگر به هر دلیلى تنها شدید،کسی هست که همدم شماست و شما را از تنهائى در می آورد و او همان مهربان خالقى است که هرکجا باشید هماره با شماست : وَ هُوَ معکم اینما کنتم…
در عین حال گاهى در جمع نیز احساس تنهائى به شما دست مى دهد،در جامعه ای زندگى مى کنید که افکار و رفتارشان را نمى پسندید،سخن می گوئید اما حرفتان را نمی خرند؛ با اینکه در جمع هستید احساس غربت مى کنید؛این تنهائى هم سخت است بویژه اگر طولانى شود.به نقل قرآن کریم،حضرت نوح،نهصد و پنجاه سال،طعم این تنهائى را چشید اما صبورى کرد و اکنون ما وارثان پیام او هستیم.ما باید تنهائى را شکست دهیم نه تنهائى ما را !
یکى از مصادیق تنهائى هم فرزند نداشتن و بی وارث بودن است.زکریا در کهنسالى از خدا فرزند خواست تا تنها نباشد(ربّ لا تذرنى فرداً و انت خیر الوارثین).پیامبر ما فرزند پسر نداشت.ولی خداوند به او کوثر عطا نمود و از طریق دخت گرامیش فاطمه سلام الله علیها،آن چنان نسل او را کثرت بخشید که امروز هیچ خاندانى به گستردگی خاندان او( سادات) نیست.نسلى که باقیات صالحات اند،والدین را از تنهائى پس از مرگ در می آورند و نامه عمل آنها باز می ماند و حسنات وارثان صالح در نامه آنها هم ثبت می شود.همین گونه است احسان جاریه و وقف ها و تربیت شاگردان صالح و علمى که به یادگار بماند و اینها صاحبانش را از تنهائى و فراموشی در می آورند…
نداشتن ناصر و یاور نیز غربت و تنهائى است و امام بزرگوار ما در طول این غیبت طولانى “هل من ناصر” فرموده و منتظر یاورانى است که دعوت او را لبیک گویند.کجایند آن یاوران صادقى که بر غربت امامشان اشک ریزند و غصه خورند و اقدام کنند و در راه او تلاش نمایند تا کمى از تنهائى و غربتش به در آورند.اگر راهش را با ترویج و تعلیم و نشر و تبلیغ فراگیر،پر رهرو کنیم به خروج آن غریب فرید و طرید شرید، از این تنهائى کمک کرده ایم….
