انتخاب شریک موافق و همسو و مشارکت با او برای رسیدن به اهداف مشترک ، یک راهبرد موفق و پویاست.از آنجا که گفته اند یک دست صدا ندارد باید دستان دیگری را پیدا کرد تا از طریق هم افزایی و توان افزایی یکدیگر را یاری نمود.
فرهنگ کار جمعی کردن در بسیاری از ما وجود ندارد.دوست داریم تنها کار کنیم و تنها گل بزنیم و موفقیت را به اسم خود ثبت کنیم در حالیکه بسیار کسان در اطراف ما هستند که با جذب مشارکت آنها زودتر و بهتر به هدف می رسیم.
پیامبر خدا موسی (ع) برای انجام مأموریت خطیر خویش ازخداوند شریکی چون برادرش هارون را طلب می کند و می فرماید او را شریک من قرار ده (وأشرکه فی امری) و دیدیم که این مشارکت و همراهی و وزارت،چه آثار شگفتی را بوجود آورد…پیامبر اکرم(ص)نیز علی را برادر و وزیر و شریک امر رسالت خویش قرار داد تا در ماموریت عظیم رسالتش او را یاری دهد(أنت منی بمنزله هارون من موسی إلا أنّه لا نبیّ بعدی).
انتخاب شریک همسو،جذب او برای همکاری و مشارکت، و سپس انجام کار مشترک، از مراحل یک کار مشارکتی است.سعه صدر،گذشت،همدلی و پذیرش نقاط قوت و ضعف یکدیگر نیز از بایسته های یک کار مشارکتی به شمار است.هرچه بیشتر مشارکت دیگران را جلب کنیم بهتر و سریع تر به اهداف می رسیم.
از آنجا که مشارکت و تعاون و تعاضد ، کارها را زودتر به نتیجه می رساند اولین مخالف آن شیطان است که تلاش می کند اتحاد را به تفرقه،دوستی ها را به دشمنی،تعاون را به افتراق و محبت را به عداوت و بغضاء و وحدت را به انشعاب بکشاند که نوعاً هم موفق شده است.
اولین گام در هرنوع مشارکت و تعاون، همدلی و اجتماع قلوب است.امام عصر ارواحنا فداه در فرازی از نامه خطاب به شیخ مفید (ره)می فرماید اگر شیعیان ما دل ها و قلب هاشان با یکدیگر هماهنگ و متحد و مجتمع بود دیدار ما زودتر برایشان رخ می داد…
تعبیر زیبای “اجتماع قلوب” نشانگر آن است که همدلی و هماهنگی و همکاری و تعاون منتظران در روزگاران غیبت، زمان دیدار و ظهور را جلو خواهد افکند و این سخن خود آن حضرت است…
به جای کارهای فردی به کارهای جمعی و به جای تکروی به کار تشکیلاتی و به جای اکتفا به خویش به امور مشارکتی و به جای افتراق قلوب به اجتماع قلوب روی آوریم که فاصله ما را با دیدار نزدیک تر خواهد نمود…
