شنیده ایم”آزموده را آزمودن خطاست”، یعنی از تجربه ها قبلی درس آموختن و از ناکامی ها پل ساختن برای کامیابی ها و دوبار در یک مورد و موضوع ، شکست را پذیرا نگشتن و در نهایت ” از یک سوراخ دوبارگزیده نشدن “!
ما در تاریخ دیده ایم آنان که با خدا درافتادند از قابیل و فرعون و نمرود تا قوم لوط و عاد و ثمود به چه سرنوشت و عذابی دچار شدند، پس با خدا نستیزیم و آزموده را دوباره نیازمائیم!
ما تجربه کرده ایم هرگاه به سراغ غیر خدا رفتیم دست خالی بازگشتیم پس خطا نرویم و خدا را رها نکنیم!
ما خوانده ایم آنان که امام خود را در کرب و بلا تنها گذاشتند و یاور خواهی او را پاسخ نگفتند به چه سرنوشتی مبتلا گشتند ، پس امام خود را تنها نگذاریم و دست خود را از دست او جدا نکنیم!
ما آزموده ایم هر گاه دری جز خانه آل الله و اهلبیت رسول الله را کوفتیم نتیجه ای نگرفتیم ، وقتی مسکین و یتیم و اسیر را با زبان روزه از رزق خود محروم نمی کنند یعنی هیچ کس را نمی رانند چرا ما را برانند! پس جز از این خانه انتظار خیر از خانه دیگری نداشته باشیم و در دیگری را نکوبیم!
آن “فارس حجاز” که ندای هر درمانده در راهی را می شنود چرا ندای ما را نشنود و نخوانیمش که ” یا فارس الحجاز ،ادرکنا”! آن “صاحب الامر”ی که در داستان انار، محمد بن عیسای بحرینی را راهنمایی و شیعیان بحرین را نجات می دهد چرا امروز نجات ندهد اگر به حبل ولایش متمسک شوند؟!
آن ” صاحب خانه” که در رؤیای علامه نائینی ایران را “شیعه خانه” خود خواند و اطمینان داد در امواج سهمگین طوفان های زمانه، حفظش فرماید چرا اکنون رهایش کند و ما چرا برای حل مشکلات ، به سراغ دیگری رویم؟!
اگر او “صاحب الزمان” است که هست، زمانه چرا به سراغ “صاحب” دیگری است؟!
ندیدند هیچ دایه ای مهربان تر از مادر و هیچ بٓدٓلی مطابق اصل و هرگز مطلّا چون طلا نیست؟!
لازم نیست داستان تشرفات و دستگیری های حضرتش از همه طبقات را مرور کنیم -که صدها نمونه به دست می دهد-کافی است در زندگی خود مرور کنیم که کی به او متوسل شدیم و جواب نگرفتیم؟ کی خدمتش کردیم و او از رسیدگی به احوال ما غافل شد؟ کی صدایش زدیم و او پاسخ نگفت؟ او مهربانی و لطف و کرامتش را بارها به تک تک ما نشان داده است،لازم نیست عنایات و الطافش را نادیده بگیریم،
آزموده را آزمودن خطاست!
