چه برانى، چه بخوانى، چه به اوجم برسانی،چه به خاکم بکشانی…نه من آنم که برنجم ، نه تو آنی که برانی!  نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم ، نه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهی، در اگر باز نگردد، نروم باز به جایی ، پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی…کس به غیر از تو نخواهم ، چه بخواهی چه نخواهی…باز کن در که جز این خانه مرا نیست پناهی …هشتمین مناجات از مناجات های پانزده گانه امام سجاد(ع) مناجات مُریدین یا ارادتمندان است که با مُراد خود به مناجات مى نشینند و راز دل و حاجت خود را بیان مى کنند و ازدیاد این ارادت را خواستار مى شوند:منزّهی تو ؛ چه تنگ است راه‌ ها بر کسی که تو راهنمایش نباشی؛ و چه آشکار است حق نزد کسی که راه را نشانش دادی، خدایا ! ما را به راه‌ های رسیدن به سرایت بکشان؛ و ما را از نزدیک‌ ترین راه‌ های ورود به بارگاهت به آنجا ببر، دور را بر ما نزدیک کن ؛ و دشوار و سخت را بر ما آسان گردان؛ و ما را به آن بندگانت که با چالاکی به‌ سویت می‌شتابند و همواره درِ رحمتت را می‌کوبند، ملحق نما.آنان که در هر شب و روز تو را عبادت می‌کنند و از هیبتت در هراسند؛بندگانی که آبشخورها برایشان زلال کردی و با کامیابى به خواسته‌هاشان رساندی؛ و آنان را بر جوینده‌ هاشان کامروا نمودی و از روی فضلت حاجاتشان را برآوردی و نهادشان را از محبّتت آکنده ساختی و از زلال چشمه‌ات سیرابشان نمودی. 

اینان به‌ وسیله تو به لذّت مناجاتت دست یافتند و از حسن عنایت تو دورترین مقاصدشان را فرا چنگ آوردند؛ ای کسی که بر روی آورندگان بر خویش، روی آورد و با مهرورزی بر ایشان روی‌آور و بخشنده است؛ و به غفلت ورزان از یادش، دلسوز و مهربان است و برای جلب آنان به درگاهش با محبّت و عطوفت است؛از تو می‌خواهم مرا از کسانی قرار دهی که بهره بیشتری از تو دارند و برترین جایگاه را نزد تو نصیب خود ساخته‌اند و از دوستی‌ات سهم برجسته‌تری به آنان رسیده و در معرفتت بهره بیشتری نصیب آنان گشته است؛ همانا همّتم از همه‌جا بریده و تنها متوجّه تو گشته است و رغبتم به‌جانب تو منصرف شده است؛ پس تنها تو مراد منی نه غیر تو و شب‌زنده‌داری و بی‌خوابی‌ام تنها برای توست نه برای غیر تو؛ و دیدارت نور دیدگان من است و وصالت آرزوی هستی‌ام؛ و تنها به‌سوی توست اشتیاقم؛ تنها در مسیر عشق توست شیفتگی‌ام؛ و در هوای توست دلدادگی‌ام؛ و خشنودی‌ات مقصود من و دیدارت نیاز من و جوارت مطلوب من و قربت نهایت خواسته من است؛ آسودگی و راحتم در رازونیاز با توست؛ داروی دردم و درمان بیماری سینه‌ام و خنکای آتش قلبم و برآمدن اندوهم تنها پیش توست؛پس در هنگام ترس همدمم باش و لغزشم را نادیده گیر و گناهم را بیامرز؛ توبه‌ام را بپذیر و دعایم را اجابت کن و سرپرست زمامم و توانگری گاه تهیدستی‌ام باش؛ مرا از خود جدا مکن و از خویشتن دورم مساز؛ ای نعمت و بهشت من و ای دنیا و آخرتم، ای مهربان‌ ترین مهربانان!

سُبْحانَکَ مَا أَضْیَقَ الطُّرُقَ عَلَىٰ مَنْ لَمْ تَکُنْ دَلِیلَه؛ وَمَا أَوْضَحَ الْحَقَّ عِنْدَ مَنْ هَدَیْتَهُ سَبِیلَهُ !  إِلٰهِى فَاسْلُکْ بِنا سُبُلَ الْوُصُولِ إِلَیْکَ؛ وَسَیِّرْنا فِى أَقْرَبِ الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَیْکَ؛ قَرِّبْ عَلَیْنَا الْبَعِیدَ؛ وَسَهِّلْ عَلَیْنَا الْعَسِیرَ الشَّدِیدَ؛ وَأَلْحِقْنا بِعِبادِکَ الَّذِینَ هُمْ بِالْبِدارِ إِلَیْکَ یُسارِعُونَ؛ وَبابَکَ عَلَى الدَّوامِ یَطْرُقُونَ؛ وَ إِیَّاکَ فِى اللَّیْلِ وَالنَّهارِ یَعْبُدُونَ؛ وَهُمْ مِنْ هَیْبَتِکَ مُشْفِقُونَ؛ الَّذِینَ صَفَّیْتَ لَهُمُ الْمَشَارِبَ؛ وَبَلَّغْتَهُمُ الرَّغائِبَ؛ وَأَنْجَحْتَ لَهُمُ الْمَطالِبَ؛ وَقَضَیْتَ لَهُمْ مِنْ فَضْلِکَ الْمَآرِبَ؛ وَمَلَأْتَ لَهُمْ ضَمائِرَهُمْ مِنْ حُبِّکَ؛ وَرَوَّیْتَهُمْ مِنْ صافِى شِرْبِکَ؛ فَبِکَ إِلَىٰ لَذِیذِ مُناجاتِکَ وَصَلُوا؛ وَمِنْکَ أَقْصىٰ مَقاصِدِهِمْ حَصَّلُوا؛ فَیا مَنْ هُوَ عَلَى الْمُقْبِلِینَ عَلَیْهِ مُقْبِلٌ؛ وَبِالْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عائِدٌ مُفْضِلٌ؛ وَبِالْغافِلِینَ عَنْ ذِکْرِهِ رَحِیمٌ رَؤُوفٌ؛ وَبِجَذْبِهِمْ إِلَىٰ بابِهِ وَدُودٌ عَطُوفٌ؛

أَسْأَلُکَ أَنْ تَجْعَلَنِى مِنْ أَوْفَرِهِمْ مِنْکَ حَظّاً؛ وَأَعْلاهُمْ عِنْدَکَ مَنْزِلاً؛ وَأَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّکَ قِسْماً؛ وَأَفْضَلِهِمْ فِى مَعْرِفَتِکَ نَصِیباً؛

فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَیْکَ هِمَّتِى؛ وَانْصَرَفَتْ نَحْوَکَ رَغْبَتِى؛ فَأَنْتَ لَاغَیْرُکَ مُرادِى؛ وَلَکَ لَالِسِوَاکَ سَهَرِى وَسُهادِى؛ وَ لِقاؤُکَ قُرَّهُ عَیْنِى؛ وَوَصْلُکَ مُنَىٰ نَفْسِى؛ وَ إِلَیْکَ شَوْقِى؛ وَفِى مَحَبَّتِکَ وَلَهِى؛ وَ إِلَىٰ هَواکَ صَبابَتِى؛ وَرِضاکَ بُغْیَتِى،؛وَرُؤْیَتُکَ حاجَتِى؛ وَجِوارُکَ طَلَبِى؛ وَقُرْبُکَ غایَهُ سُؤْلِى؛ وَفِى مُناجَاتِکَ رَوْحِى وَرَاحَتِى؛ وَعِنْدَکَ دَواءُ عِلَّتِى؛ وَشِفاءُ غُلَّتِى ؛ وَبَرْدُ لَوْعَتِى ؛ وَکَشْفُ کُرْبَتِى؛ فَکُنْ أَنِیسِى فِى وَحْشَتِى؛ وَمُقِیلَ عَثْرَتِى؛ وَغافِرَ زَلَّتِى؛ وَقابِلَ تَوْبَتِى،؛وَمُجِیبَ دَعْوَتِى؛ وَوَلِىَّ عِصْمَتِى؛ وَمُغْنِىَ فاقَتِى،؛وَلَا تَقْطَعْنِى عَنْکَ؛ وَلَا تُبْعِدْنِى مِنْکَ؛ یَا نَعِیمِى وَجَنَّتِى؛ وَیَا دُنْیَاىَ وَآخِرَتِى؛ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.