مرابطه و مرزبانى از حریم دین و میهن اسلامى از وظایفى است که بر عهده همه ایمان مداران است، چطور کسى که مى خواهد با امام پیوند داشته باشد ، از آن غافل باشد؟ مرابطه ، از ریشۀ “ربط”، به معنای مواظبت کردن(از طریق بستن و منع کردن و جلوگیرى نمودن و راه را بر دشمن سدّ نمودن)و در یک کلام مرزبانى کردن است تا دشمنان نتوانند به برج و باروهاى دارالایمان وارد شوند. این مأموریت، از این آیه قرآن برآمده است:”ای کسانی که ایمان آوردهاید (در دینداری) صبور باشید و یکدیگر را به مقاومت [در برابر دشمن] سفارش کنید و از مرزها نگهبانی نمایید، و از خدا پروا بدارید، باشد که رستگار شوید”١؛امام صادق(ع)در تفسیر این آیه فرمود:”یعنی در راه خدا مرزبانی کنید و ماییم راه خدا که واسطه خدا و خلقیم و ما نزدیک ترین مرزیم. هر کس در راه دفاع از ما تلاش کند، او در راه دفاع از پیامبر و آنچه از جانب خدا فرود آمده تلاش کرده است”٢. امام در این حدیث روشن مى فرمایند دفاع از امامت و حریم امامان، همان مرابطه و مرزبانى است.
از آنجا که معرفت امام ، بر هر کسی واجب است و عدم شناخت امام، بى بهرگى از ایمان و بسان زندگى در عصر جهالت است، مى توان گفت مرزبانى از دین ،مرزبانى از باور امامت است. این سخن ،ترجمان سخن پیامبر است که فرمود:”هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناخته باشد، به مرگ جاهلی مرده است”٣. این معنا مى رساند که پاسدارى از باورهاى دین به ویژه امامت،چنان از اهمیت برخوردار است که عدم اعتقاد به آن با دوران جاهلیت، همانند شده است. یک مرزبانى، مرزبانى از خاک و نفوس است و مرزبانى دیگر، حفظ مرزهاى اعتقادى و باورها در برابر یورش شیطان و دستیاران اوست؛ و این دفاع و جهاد هزاران برابر برتر از دفاع از مرزهاى جغرافیائى است. امام عسکرى (ع) در این زمینه از قول امام صادق (ع) مى فرماید: دانشمندان از شیعیان ما همانند مرزبانانی هستند که در برابر ابلیس و لشگرهایش صف کشیده و از یورش آنها به افرادی از شیعیان ما که قدرت دفاع از خود ندارند جلوگیری میکنند، و نیز از تسلّط ابلیس و پیروان ناصبی او، بر آنها پیشگیری میکنند. آگاه باشید ارزش آن دانشمندان که چنین خود را در معرض دفاع قرار داده اند، هزار هزار بار بالاتر از سپاهیانی است که در برابر هجوم دشمنان اسلام از کفّار روم و ترک و خزر، پیکار میکنند، زیرا دانشمندان، نگهبانان عقاید و فرهنگ اسلام، و مدافع دین دوستان ما هستند، در حالی که مجاهدان حافظ بدن ها و مرزهای زمینی هستند۴”…
پیامبر اکرم(ص)در واقعه تاریخى غدیرخم ، وظیفه سنگین دیگرى را بر دوش همگان نهاد و آن ماموریت تبلیغ بود:آن حضرت پس از ابلاغ فرمان خدا در تعیین تکلیف رهبرى امت پس از خویش فرمود:”باید این پیام را تا روز قیامت،حاضران به غائبان و پدران به فرزندان برسانند۵”.از آن روز تا کنون-یعنى در طول چهارده قرن- مرزبانى دینى و تبلیغ آموزه هاى وحیانى به عنوان یک ماموریت بر دوش مسلمانان قرارگرفت.اگرچه قرآن کریم پیش از آن از تبلیغ سخن گفته بود:”کسانى که رسالت هاى الاهى را ابلاغ مىکنند و از خدا مى ترسند و از هیچ کس جز خدا بیم ندارند، و خداوند براى حسابرسى کافى است۶”، اما با ماموریت غدیر، مسئولیت انسان های باورمند به اسلام و پیامبر، مضاعف شد چون باید همراه ابلاغ آموزه هاى دینى،پیشواى برحق دین را هم معرفى مى نمودند.بى تردید،پیشوایان و امامان معصوم به نصب الاهى،مى توانستند جانشینان پیامبر باشند و دین خدا را آنگونه که هست بدون تحریف ،به نسل هاى بعد منتقل سازند…
با این نگاه ، هر انسانى که به مرزبانى فرهنگ دینى مى پردازد، مجاهدى است که در مقابل لشکر ضلالت پیشه ابلیس، جهاد مى کند و مانع اغوا و گمراهى مردم مى شود.اگر او این ماموریت را انجام ندهد،راه نفوذ شیاطین باز مى شود لذا پیامبر اکرم(ص)در مورد این مرزبانان فرهنگى فرمود هریک از دانشمندان امت اسلامی که از دنیا برود، نقطهای که او از آن حراست میکرده خالی خواهد ماند به گونهای که هیچ چیز دیگرى نمیتواند جایگزین آن گردد:” خداوند،عالمی را از میان این امّت نَبرَد، مگر این که رفتن او رخنهای در اسلام باشد که تا روز قیامت، این رخنه بسته نمیشود”٧.امروز بیش از هر زمان دیگر،فرهنگ امامت و مهدویت مورد هجوم دشمنان فرهنگى است؛همه موظف اند به قدر توان، از امام عصر ارواحنا فداه و امامت ایشان،مرزبانى کنندو نگذارند جوانان ما زیر بمباردمان شبهات آن دشمنان از مولای زمان جدا شوند و به لشکر کفر و بى دینى افزوده شوند،بلکه برعکس از لشکر آنها ،افرادى را نجات داده و مهدوى سازند.این از مهم ترین مصادیق پیوند با جانِ جهان است.
————–
١.آل عمران/٢٠٠. ٢.تفسیر عیاشی٢١٢/١،ح١٨١. ٣. صحیح مسلم١۴٧٨/٣؛مسند احمد٨٨/٢٨؛مسند ابی داوود۴٢۵/٣؛الکافى۵٨/٣ و ٣٧۶/١. ۴.احتجاج١٧/١؛بحارالانوار،ج٢،ص۵،ح٨. ۵.مناقب على بن ابى طالب ح١۵۵. الفصول المهمه،فصل اول. المناقب الثلاثه ١٨-١٩باب اول ۶.احزاب/٣٩. ٧.میزان الحکمه،ج٨،ص٢۵.
