هرچه می گفتم زیر بار نمی رفت و دائماً می گفت تا این کمبودها برطرف نشود من پیشرفت نمی کنم! فقط او نبود، همه جا سخن از کمبودهاست: کمبود امکانات، کمبود سرمایه، کمبود متخصص، کمبود مالى، مدیریتی …و بسیاری افراد، شکست ها و عدم موفقیت هاشان را پای کمبودها می گذارند اگر چه کمبودها گاهى موجب اختراع و نوآوری شده و می شود و بسیاری از مظاهر مدرن امروزی ثمره کمبودهائى بوده که بشر را به کنکاش و جستجو و تحقیق کشانده و نتیجتاً به اختراع و کشف یک وسیله یا ابزار مدرن انجامیده است و گفته شده که نیاز ، مادر اختراع است.
بعضی ها هم اصلا متوجه کمبود نیستند در نتیجه اقدامى در جهت رفع آن نمی کنند: آن کس که نداند و نداند که نداند/در جهل مرکب ابدالدهر بماند! طنز نویسی نوشت: از مردم جهان خواستند در مورد کمبود غذادر سایر کشور ها نظر بدهند ولی کسی نظر نداد! چرا؟ چون مردم آفریقا نمیدانستند ” غذا ” چیست ؛ مردم آسیا نمی دانستند “نظر” چیست ؛مردم اروپا نمی دانستند “کمبود” چیست و مردم آمریکا نمیدانستند “سایر کشورها” چیست!
آلارم به موقع کمبودها می تواند افراد را به تلاش برای رفع آن بکشاند چنانکه آلارم درد،فرد را به سوی مداوا و درمان هدایت می نماید.بنابراین می توان از چالش کمبودها،فرصت ساخت برای بهتر کردن و تغییر شرایط.
اما چاره چیست؟ می گویند: تشخیص کمبودها در شرایط فعلی جهان، گام اول است: نبود یا کمبود امنیتِ زیستى (زیرا دارندگان حق وتو در شورای امنیت خود نوعاً باعث ناامنى هستند:..هرچه بگندد نمکش می زنند/وای به روزی که بگندد نمک!)، کمبود امنیت حقوقى و قضایی و سیاسى،کمبود امنیت غذایی و رفاه اجتماعى،وجود تبعیض در توزیع فرصت های علمى و اجتماعى،وجود کاست ها و تراست ها و مافیاها در اقتصاد و سیاست و رسانه و…
گام دوم اندیشیدن به نظام جایگزین است.سادگى است اگر کسی هنوز به نظامات بشری امید داشته باشد.امروز که در قله تمدن بشری هستیم این همه کمبود و ضعف و تبعیض و بی عدالتى و فقر و جهالت های مدرن را شاهدیم.عقل ما را به نظامى فرازین و آسمانى و الاهى(مهدوی) هدایت می کند.نظامى که همه گونه امنیت را برای انسانها تأمین می نماید(ولیبدلنهم من بعد خوفهم أمناً)حتى حیوانات در امنیت اند و گرگ و میش در کنار هم زندگى می کنند و هیچ تبعیض و ستمى باقى نمى ماند و داد و برابری حاکم خواهد شد و “کمبود”، “فزون بود”خواهد شد!
