دوران دولت کریمه مهدوى،دوران گسترش بى نظیر علم و دانش است.در این دوران،بیش از دوازده برابر آنچه از ابتداى تاریخ تا بحال، دانش رشد نموده ، رشد علمى ایجاد خواهد شد.به این فرموده امام صادق سلام الله علیه دقت کنیم: “ دانش ٢٧ حرف است، تمام آنچه پیامبران الهی به بشر عرضه کرده اند تنها دو بخش از این ٢٧بخش علم است و مردم از اوّل خلقت تا به امروز تنها با دو بخش از علوم آشنایی دارند. هنگامی که قائم ما قیام کنند ٢۵ بخش دیگر علم را بر مردم عرضه می کند و آن را گسترش می دهد”. بنابراین پیشرفت های مهم علمی و همین طور پیشرفت های دیگری که تا زمان ظهور آن حضرت تحقق خواهد یافت، در مقابل رشد علوم در زمان حکومت حضرت مهدی(عج) بسیار ناچیز خواهد بود.بخاطر این ویژگى،مى توان این دولت را “دولت علم” نامید.ظهور این دانش عظیم،موجب شکوفائى و درخشش یک تمدن و فرهنگ بى سابقه در تاریخ خواهد شد…
یکى از جهاتى که موجب این رشد علمى بزرگ است،تکامل عقول انسانهاست.هرچقدر عقل انسان بیشتر شود، او بیشتر به سوى علم و دانش خواهد رفت.نورانیت عقل،راهبر انسان به سوى کشف مجهولات و یافتن پاسخ براى پرسش های گوناگون است و این تلاش و کوشش به رشد علمى خواهد انجامید.در دولت مهدوى، بخاطر نعمت وجود امام عصر ارواحنا فداه،عقول انسانها،رشد و تکامل بى سابقه خواهد یافت.در روایت است که آن حضرت،دست مبارکش را بر سر انسانها خواهد نهاد که بر اثر آن عقل آنها مجتمع و کامل خواهد گردید.این عنایت مهدوى،چنان بر قدرت درک و فهم افراد خواهد افزود که جز با علم و دانش حقیقى سیراب نخواهند شد و دائماً برای افزونى دانش خویش تلاش خواهند نمود…
عامل دیگر رشد علم در دولت کریمه مهدوى، وجود مظهر علم الاهى یعنى ولّى خداست که ابواب علوم الاهى را که تا به حال بخاطر جهات و موانع متعدد، مکتوم مانده ،آشکار و تبیین مى نماید.در دوره امامان گذشته،دولت هاى جائر، مانع گسترش مدرسه علمى امامان بودند و نمى گذاشتند مردم از افاضات علمى آنها بهره ببرند چنانکه دعبل خزائى در قصیده مشهور خویش با عبارت(مدارس آیاتٍ خلت من تلاوه،یعنى مجالس علمى شما ،مهجور و خالى از خوانش ماند)به آن اشاره نمود.محدودیت های بسیار حاکمان اموى و عباسى نگذاشت علوم الاهى توسط امامان،آشکار شود،طبیعتاً در دولت مهدوى چنین موانع و محدودیت هائى نخواهد بود و امام با آزادى کامل، علوم الاهى خویش را در دسترس علاقمندان و هوشمندان امت خواهد نهاد آن هم علومى که ذره اى از آن تا به حال آشکار نبوده است…
عامل دیگر رشد علم در دولت مهدوى،دگرگون شدن مدل ها و شیوه هاى علمى در آن روزگاران است.روش های علمى موجود مبتنى بر فرضیه و آزمون و سعى و خطاست و چاره اى هم جز آن نبوده است،لذا تا سالها بر اساس یک فرضیه به چیزى گمان مى بردند و آن را علمى مى شمردند که قرنها بعد بطلان آن فرضیه اثبات مى گردید و معلوم مى شد آنچه باور داشتند جهل بوده نه علم(همچون هیأت بطلمیوسى در نجوم که مدتها علمى شمرده مى شد در حالیکه علمى نبود).اما با وجود ولىّ خدا و داناى علوم الاهى در ایام ظهور، این شیوه ها ،از بین خواهد رفت و با استفاده از محضر علمى امام ،دانش ناب به دور از فرضیه و گمان و اوهام و سعى و خطا، در دسترس قرار مى گیرد و وقت اندیشمندان براى موضوعات بیهوده صرف نخواهد شد و علوم واقعى را از زلال علوم و معارف مهدوى خواهند نوشید…
