نقض عهد و پیمان شکنی ،شیوه انسان های والا نیست بلکه “وفاداری” و استواری بر پیمان ، شیوه و مرام جوانمردی و شرط یاوری راستین است .منتظر چون با مولای خود عهد می گزارد نه تنها بر آن استوار می ماند بلکه روز به روز بر یقین و محبت و سلحشوری و انتظار او افزوده و برای روز موعود آماده تر می شود تا همه هستی اش(جان و مال و فرزند و خانواده و دارائی خویش ) را به پای او بریزد و در امر و نهی او بکوشد.
این معنا عین آن چیزی است که در زیارت آن حضرت می خوانیم و بند بند آن گویای این وفاداری است:
“اگر روزگاران (غیبت) طولانی شود و عمرها بلند گردد، جز این نیست که:
یقینم دربارهِ تو افزون مىشود؛
وعشق و دوستی ام برای تو زیادتر می شود؛
و توکل و اعتمادم به تو، افزایش مىیابد؛
و برای ظهور تو متوقع وچشم براه و آماده تر خواهم بود ؛
و برای جهاد در رکاب تو ثانیه شماری می کنم؛
تا این که جان خود را فدا کنم؛
و مال خود را تقدیم نمایم؛
و فرزند خود را در آستان شما به کار گیرم ؛
و اهل و عیالم را در خدمتتان قرار دهم ؛
و همه دارایی ام را به پیشگاهتان اورده و در راه امر و نهی شماصرف کنم…”
این ده نشان حماسه و وفاداری را هماره با خود مرور کرده وبا تکرار زیارت مخصوص حضرت صاحب الزمان سلام الله علیه بر یقین و دوستی و آمادگی خود خواهیم افزود:
فَلَو تَطاوَلَتِ الدُّهُور و تمادَتِ الاَعمارُ:
لَم اَزدَد فیکَ اِلاّ یقینا
و لک اِلاّ حُبّا
و عَلَیکَ اِلاّ مُتکِلاً وَ مُعتَمداً
و لِظُهُورِکَ اِلاّ مُتَوَقِّعاً وَ مُنتَظِرا
وٓ لِجهادی بَینَ یَدَیکَ مُتَرَقِّباً
فاَبذُلُ نَفسی
وَ مالی
وَ وَلدی
وَ اَهلی
و جَمیعَ ما خَولَنی رَبّی بَینَ یَدَیکَ وَالتصَرُّفِ بَینَ اَمرِکَ وَ نَهیک.. ١
__________________________________________
١.(بحار الأنوار ج95
