حوزه های علمیه ،مهد تربیت حامیان و مروجان و مبلغان و مدافعان دین است .اصل طلائی “لولا نَفَر” قرآن ،ده ها هزار نفر را به سوی حوزه های علمیه گسیل داشته است:”پس چرا از میان هر گروه و قومى از شما،عده ای برای تفقه در دین کوچ نمی کنند تا پس از بازگشت ، قوم خویش را راهنمایی و انذار کنند”؟این دستور قرآن(آیه نفر) و تأکیدات فراوان پیامبر و ائمه علیهم السلام،موجب شده تا داوطلبانى خداجو،به آموزش فقه و مبانی دین بپردازند تا علاوه بر آموزش مردم و تبلیغ، در مقابل تشکیکات و شبهه افکنى معاندان، مقابله نمایند و مدافع آموزه های دینى باشند…
مورخان،بر حضور چهار هزار فقیه در حوزه درسی امام صادق علیه السلام تاکید نموده اند.آنان چهارصد کتاب از مبانى علمی امام تدوین نمودند که مبنای چهار کتاب بنیادین مکتب گردید که به کتب اربعه معروف شد.بیش از هزار سال است که حوزه های علمیه شیعه برپاست و در این مدت طبقاتى از فقیهان،متکلمان،نویسندگان ،مبلغان و مرزبانان تربیت شده اند که چون ستارگان درخشان برای امت در دوران غیبت امام عصر ارواحنا فداه، نور افشانى نموده اند؛ همچون کلینى ، صدوق ، طوسی ، مفید ، سیدمرتضی ، سیدرضى ، شهیدین و…تا برسد به شیخ انصاری و فقهای معاصر.اگر همت این بزرگان نمی بود چه بسا امروز ما در مبانى دینى بر این پایه اى که هستیم نبودیم…
باید دانست که واژه “فقه” فقط مختص احکام دین نیست و کلیت فهم و دانش دین را در بر می گیرد به نوعى که دانش احکام حلال و حرام را “فقه اصغر” و دانش اعتقادات را “فقه اکبر”نامیده اند.این دومى بسیار اهمیت دارد زیرا با متزلزل شدن آن،حرام و حلال نیز لرزان می شود.از میان علمای دین ،کسانی همت خود را بر فقه اکبر نهاده و به مرزبانى از حریم اعتقادی شیعه در مقابل مخالفان پرداخته اند.نمونه این مرزبانان از علمای گذشته شیخ صدوق و شیخ مفید و از معاصران علامه امینى رضوان الله علیهم را می توان نام برد…
به تحقیق باید گفت دانش آموختگان مبانى دینى و مرزبانان حریم مکتب،سربازان ویژه صاحب الزمان علیه السلام به شمارند که با عنایات و توجهات آن حضرت، دین را در برابر هجمات مبطلین حفظ می نمایند.یک دانشجوی حوزه از ابتداى ورود تا پس از آموزش ها و دوران خدمت و ماموریت،باید به حبل ولای صاحبش متوسل و متمسک باشد و مبلغ و مروج مبانی مهدوی بشود و تمام تلاش خود را مصروف آن کند که دست مردم را در دست مولاشان بگذارد…
