واژه “حق” در مقابل باطل و “حقیقت” در مقابل مجاز و موهوم را همگان می شناسند ( اگر چه نتوانند تعریفی جامع از آن ارائه دهند).مفاهیمی همچون راستی ، واقعى و وجودی را به “حق” و مفاهیمی چون کذب و غیر واقعی و عدمی را به “باطل” و مجاز نسبت می دهند.این واژه ها از آغاز تاریخ تا کنون بوده اند و هماره در مجادلات کلامی عده ای خود را حق و رقیب را باطل گفته اند.بالاترین مصداق حق،خدای متعال است زیرا تردیدی نیست که همگان فطرتاً خدا را راستین ،واقعی و حق و نیز غیر او را باطل و ساختگى می یابند( اگر چه در ظاهر موضعی دیگر گرفته باشند )زیرا بدون وجود خدا، حق ، مفهوم ثابتی نخواهد داشت( ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّ ما یَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ هُوَ الْباطِلُ )…
هیچ کس،ریا و نیرنگ و سالوس و تبعیض و دروغ و ستم و فریب را “حقیقت” تلقی نمی کند اگر چه واقعیت داشته باشد.یعنی اگر چه این امور وجود دارند اما “حق ” نیستند و انسانها فطرتاً آنها را نمی پسندند و با آنها سر ستیز دارند و در نظام های تربیتی،تلاش دارند فرزندان را به حق گرایش دهند و از باطل دور کنند زیرا خودخواهی و هواپرستی افرادى را به انتخاب باطل می کشاند.از آنجا که خدا و نظاماتش حق و زیباست، نباید به باطل میدان داد…
اگر حق و باطل به هم آمیخته نشوند، تشخیص آنها از یکدیگر دشوار نیست.مشکل وقتی بوجود می آید که این دو آمیخته شوند یعنی سخن باطل یا جریان باطل ،برای فریب مردم قسمتی از سخن حق را چاشنی سخن خود کند.در این صورت افراد غیر متخصص فریب خورده با دیدن آن بخش از سخن که حق است،بقیه را که باطل است حق پنداشته و رهرو باطل می شود.مراجعه به مشاور دانا و امین و متخصص ، راه نجات از این دام ها و مهلکه هاست…
روزگار و تاریخ ،هم باطل های عریان بسیار دیده است و هم باطل های شبیه شده به حق و یا ممزوج با حق.انسان های مختار،از آزمون ها همگی پیروز بیرون نیامده و بعضاً به باطل گرائیده و چند روزه ای در زمین جولان داده اند اما دوام و پایداری با حق و حقیقت است زیرا ریشه در نهاد و فطرت انسانی دارد.ماندگاری با حق و جولان چند روزه برای باطل است و در نهایت تاریخ هم بطور ظاهری و شهودی،بدست حضرت بقیه الله ارواحنا فداه ،حق پیروز و باطل نابود خواهد شد زیرا باطل از همان آغاز در نهاد فطرت و خرد آدمیان،موهوم و نابود بوده است: وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ کَانَ زهوقاً…
