وقتى سرفرازانه با کولباری سنگین از حسنات، از ایستگاه میزان و حساب گذشتى، بهشت زیباى الاهى در انتظار ورود توست.مکانى رویائى با امکاناتى بی نظیر و همنشینانى عالى از پیامبران و صالحان و پاکان تاریخ و آنجا،جاودانه خواهى ماند و از آن نعمت ها که خدا برایت آماده نموده ،بهره خواهى برد…امروز و در این دنیا به شوق ورود به آن بهشت رؤیائى،از خود مى پرسی:باید چگونه باشم تا لایق آنجا شوم؟آیات الاهى پاسخ تو را مى دهد: خوف از خدا، دوری از هواهای نفسانى، تقوى،صبر و استقامت و…:
” اما آنکس که ازمقام پروردگارش بیمناک بوده و خود را از تمایلات نفسانى باز داشته همانا بهشت جایگاه اوست” (وأمّا من خاف مقام ربه و نهی النفس عن الهوی فان الجنه هی الماوی). “و گروه گروه انسان های با تقوا را به سوی بهشت برند و چون بدانجا رسند و همه درهای بهشت را برایشان بگشایند کلید داران بهشتی به آنها گویند: سلام بر شما ؛خوش آمدید! به این بهشت ابد در آیید و جاودان متنعّم باشید”( وَسِیقَ الَّذِینَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّهِ زُمَرًا ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَیْکُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِینَ)؛ “خداوند به پرهیزگاران و بندگان خاص،به خاطر صبر واستقامتشان غرفه های بهشتی پاداش می دهد”(اُولئکَ یجزَونَ الغُرفه بِما صَبَرُوا)…
اما بخشى از تصاویری که قرآن از این بهشت رویائى ترسیم مى نماید اینگونه است: در آنجا، آنچه را دل مى خواهد و چشم از آن لذت مى برد وجود دارد. و شما در آن همیشه خواهید ماند. براى شما در آن میوه هاى فراوان است که از آن تناول مى کنید.بهشتیان،طعامشان بر اساس میل و خواست خودشان است و میوه هایى از هر نوع که مایل باشند.آنها از نوشیدنى های طهور بهشتى مى نوشند و در آن جا از جام هایى سیراب مى شوند که لبریز از شراب طهورى است که با زنجبیل آمیخته است؛ آنها لباس هاى فاخر به رنگ سبز از حریر بر تن دارند؛در باغ هائى سکونت دارند که نهرها از زیر درختان و قصرهایشان جارى است؛ بر تخت هایى تکیه داده و در کنار یکدیگرند: حورالعین را به همسرى آنها در مى آوریم؛چهره هاى آنان شاداب و مسرور است؛ داراى منزل ها و غرفه هایى هستند که بر فراز یک دیگر بنا شده و از زیر آن نهرها جارى است؛نهرهائى از شیر و عسل و شرابى طهور؛ میوه ها و سایه هایش دائمی است؛ نه آفتاب سوزان در آنجا مشاهده می کنند و نه سرما؛آنها عاقبت به خیر بوده و پاداش هاى مهمى در انتظارشان است و در آنجا،جاویدان خواهند ماند…
اما لذات معنوی و روحانى به مراتب از اینها والاتر و پرشکوه تر است : از همان هنگام ورود، استقبال فرشتگان با سلام و تحیات و احترامات ویژه آغاز می شود ؛با دوستانى باصفا و با کمال همنشین مى شوند(حَسُنَ اولئک رفیقا)؛نعمت عظیم دیدار پیامبر و امامان نصیب شان شده و از دست مولا،جامى از کوثر مى نوشند؛از مجالس معرفتى و سخنان نورانى نبوی و علوی بهره مند مى شوند؛از لذت همنشینى با امام زمانشان برخوردارند؛ در دارالسلام بهشتى در امن و امانند و نشاط و خوشحالی فوق العاده دارند و از همه این نعمت های روحانى بالاتر، لذت درک رضایت محبوب را در آغوش مى کشند ( و رضوان من الله اکبر)آری هم خداوند از آنها خشنود است و هم آنها از خداوند و این است رستگاری بزرگ( رضی الله عنهم و رضوا عنه ذلک الفوز العظیم)…
