به استاد گفتم:دوست داشتم در مورد انتظار فرج بیشتر بدانم.گفت: باید بدانى یکى از شاخص هاى ایمان به خدا، انتظار فرج به معناى مایوس نبودن از تغییر مشکلات موجود و امید داشتن به تقدیر شرایط مطلوب و بهبود اوضاع و گشایش در امور نابسامان است تا آنجا که قرآن،این مأیوسان را گمراه و کافر خوانده است.بر اساس این اصل، هماره باید به فضل و اقتدار الاهى براى تغییر امور نامطلوب و تقدیر امورمطلوب،امیدوار بود.یکى از مهم ترین نمونه هاى این موضوع، انتظار فرج در آخرالزمان با اتمام سختى ها و ستم ها و تحقق آینده اى روشن توسط دولت حقّه امام زمان(ع) است.از این انتظار در روایات با عباراتى چون «اَلْمُنتظَرُ لِأمْرِنا»، «مُنتظِرٌ لِهذا الاَمر»، «اِنْتِظارُ قائِمِنا»، «تَوَقُّعُ الْفَرَج»، «اَلمُنتظِرینَ لِظُهورِهِ»، «مُنْتظِرونَ لِدَوْلَهِ الْحَق» و «اَلمُنتظِرُ لِلّثانی عَشَر» یاد شده و براى این منتظران توسط پیامبراکرم(ص) پاداش هاى سترگى چون ثواب مجاهدان جنگ بدر یا بالاتر از آنان،نوید داده شده است….
انتظار فرج تنها یک امید و آرزو نیست بلکه به دنبال آن،عمل و اقدام همراه است. نمى شود کسى در آرزوى استقرار کامل و همه جانبه ارزش هاى انسانى باشد اما در عمل به تحقق آن کمک نکند؛نمى شود آرمان کسى ایجاد صلح و عدالت و پیروزى حق بر باطل باشد ولى گامى در این جهت برندارد؛پذیرفته نیست کسى شعار عدالت بدهد ولى سیاهى لشکر ستمکاران باشد؛این است که گفته اند:خلقى که در انتظار مصلح است،خود باید صالح باشد؛کسى که چشم به راه و منتظر ظهور و فرج امام مهدى علیه السلام است،باید ببیند آن مصلح جهانى از او در عصر غیبت چه انتظارى دارد؛امام به عنوان راهنما و حجت الاهى،گمراه شدن مردم توسط اضلالات شیاطین گوناگون را برنمى تابد؛نباید شاهدخروج اهالى قبله از دارالایمان اسلام بود و ساکت نشست و اقدامى نکرد؛نباید گذاشت جوانان طعمه تبلیغات فرقه هاى ضاله شوند و باورهای اصیل خود را ترک کنند و به دامن کفر و شرک و نفاق در غلطند.این با روح انتظار سازگار نیست؛مفهوم سلبى انتظار مبارزه با انحرافات و مفهوم ایجابى آن ایجاد جامعه صالح و آماده براى نصرت امام است،منتظر باید به نداى “هل من ناصر”امام زمانش،لبیک گوید…
گفتم:فقط شیعیان منتظر او هستند؟گفت:نه،پیامبر نوید ظهور او را داده و همه مسلمانان منتظر او هستند؛ نه تنها اهالى قبله بلکه همه انبیا، اوصیا و اولیای الاهی منتظر تحقق عدالت به دست موعود الاهى هستند زیرا همه آنها هدف شان این بوده است که عدل و داد را در جهان بگسترانند و جامعه توحیدی جهانی ایجاد کنند و در راه این آرمان هم، تلاش کرده اند و از منتظران فرج بوده اند.هر باورمند به انبیاء،منتظر فرج بوده و هست.هنگامی که یکی از یاران امام صادق (ع) به آن حضرت عرض کرد: چرا ما امروز آرزو داشته باشیم که در زمان ظهور حضرت قائم (ع) از اصحاب آن حضرت باشیم و حال آن که ما امروز امامت شما را درک کرده ایم؟ امام در پاسخ فرمود: “سبحان الله! آیا دوست ندارید که خداوند عزیز و جلیل حق را آشکار سازد و عدالت را در بلاد اظهار کند و حال عموم مردم را بهبود بخشد و بین دل های گوناگون الفت ایجاد کند و خدا در روی زمین معصیت نشود و حدود الاهی پیاده گردد و حق به حق دار برسد؟!”خود امام صادق(ع)در روایت شگفتى فرمودند:“اگر من آن زمان را درک کنم خود را در تمام عمر، برای خدمت او آماده می کنم…”
گفتم:آیا خود امام هم منتظر است؟ گفت:البته که منتظر است؛ چنانکه دانستى انتظار فرج از برترین عبادتهاست و نمى شود حجت خدا از این عبادت محروم باشد.آن ولىّ خدا منتظر اذن الاهى است تا ماموریتش را براى نجات جهان آغاز کند؛آن عزیز براى تحقق فرج خویش،هماره دعا مى کند و از یاران و منتظران خویش هم خواسته است براى تعجیل فرج بسیار دعا کنند؛وقتى همه دعا کنند و نشان دهند که تشنه و آماده ظهور موعود هستند،خدا هم موعد ظهور را پیش خواهد انداخت چنانکه در مورد ظهور موسى این اتفاق افتاد.قرار نیست براى ایجاد حکومت عدل در جهان،حمام خون راه بیفتد،باید مردم آماده شوند و بخواهند.انتظار حقیقى نتیجه بخش است و ظهور را تسریع مى کند.شایسته است دعاى فرج از زبان منتظران بسیار شنیده شود چه در نمازها،دعاها،زیارت ها و یا حالات دیگر که در مظانّ استجابت دعا قرار مى گیرند…
