هم گرما بخش است و هم روشنی آفرین؛هم زیباست و هم فریبا؛ بعضى مقدسش مى دانند و بعضی مکمّل حیات؛بشر با کشف آن به زندگى خویش گرما داد و در شعله آن پختن آموخت و با قدرت آن شگفتى ساخت و از بخار آن حرکت آفرید و دریا و زمین و آسمان را به تسخیر خود در آورد؛بدون آتش زندگى سرد بود و لانه حیات تاریک.آتش از جنس نور نبود اما با آن بیگانه هم نبود؛موسىٰ خواست که از آن شعله و قَبَسى برگیرد و به نزد همسرش باز گردد تا در سرمای آن بیابان تاریک ،بیاسایند.شبان به سوی آتش رفت و چون باز گشت، پیامبر بود و حجت خدا؛او دیگر یک مشعل بود تا راه مردمش را روشن کند؛آتشى که گرماى ایمان را به جان امتش سرازیر نماید…
“امام چون آتشى است بر فراز تپه ها،مشعلى در افق زندگى، گرمابخش برای سرما زدگان و راهنمای راه براى رهروان تا در چاله هاى هلاکت سقوط نکنند که هرکه از این آتش جدا شود، هلاک گردد”( الامام النار على الیفاع، الحار لمن اصطلى به و الدلیل فی المهالک، من فارقه فهالک )…این بخشى از سخن امام هشتم علیه السلام است در توصیف امام.بدون امام اجاق زندگى ها سرد است و خانه های امیدشان تاریک.امت بدون امام فاقد مشعل راه است؛ نخواهد توانست راه هدایت را بیابد؛در پناه امام است که گرمای حقیقت را لمس می کند…
آن که سوز سرما، أَمانش را بریده ، قدر گرما را می شناسد؛آن که در تاریکى ها حتى قدمى فراتر را نمی بیند، ارزش مشعل را درک مى کند.در این زمانه عسرت و خشونت و عداوت است که “رحمه للعالمین” بودن امام زمان علیه السلام گرماى دل های خسته و پاهای زنجیر بسته می شود و چراغ راه نجات در زمانه ضلالت هاى نوین و جهالت های مدرن مى گردد،او که کمالِ موسوى و بهاءِ عیسوى و صبرِ ایّوبى دارد…(م ح م د،رحمه للعالمین،علیه کمال موسى و بهاء عیسى و صبر ایوب…)
آن “آتشی بر فراز بلندى ها و مشعلى فرا راه کاروان ها” (النار على الیفاع)را دوست داریم و نمى خواهیم از او فاصله گیریم.هر روز با یادآوری مهر بی شائبه اش ،انرژی می گیریم و چون موسى به سویش می رویم تا از رحمت واسعه اش،قبسى بر گیریم که در بیابان سرد هزاره سوم میلادی ، بوی باروت و انفجار و خشونت همه جهان را پرکرده است و هایهوی جنگى دیگر از رسانه هاشان به گوش مى رسد.جنگ سردى که البته مدتهاست خاورمیانه و بخش هایی از جهان را در برگرفته است و از نوشیدن خون بی گناهان سیرابى ندارد…
القصه ، بى آتش،خانه دلها سرد و اتاق زندگى ،فسرده است.کجاست آن فریادرس نورانى در این جهان ظلمانى؟
